μία σύνοψη των κριτικών που λάβαμε μέχρι στιγμής…

μία οργιαστική και αυτοσαρκαστικά κανιβαλιστική φάρσα-θρίλερ Γιάγκος Αντίοχος- Αθηνόραμα
ένα κλασικό b-movie, όχι αποθέωση του χαβαλέ (σαν τον περσινό “Γιό Του Τσάρλυ”), αλλά αρχετυπικό, πολύ ιδιαίτερο, που σίγουρα θα γίνει καλτ. Νέστορας Πουλάκος- Απογευματινή

Μια ταινία εκδίκησης στη σύγχρονη Αθήνα που θυμίζει giallo (αιματοβαμμένα ιταλικά θρίλερ της δεκαετίας του 1970) δεν είναι κάτι το συνηθισμένο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης- Το Βήμα
Από τις πρώτες κιόλας εισαγωγικές σκηνές, ο Μπόγρης δείχνει να έχει κινηματογραφικό μάτι. Η επιλογή των πλάνων του, η τοποθέτηση της κάμερας, το μοντάζ, η χρήση της μουσικής, αλλά και του μαυρόασπρου φιλμ, δείχνουν πως έχουμε να κάνουμε με έναν ταλαντούχο σκηνοθέτη. Νίνος Φενεκ Μικελίδης- Ελευθεροτυπία
Βαθµοί= Μια άλλη φορά Δημήτρης Δανίκας- Τα Νέα
Αθήνα, μια πόλη ενοχλητικά ρεαλιστικά κινηματογραφημένη, με όλες τις βρώμικες και σκοτεινές γωνιές της να βγαίνουν στην επιφάνεια. Γιάννα Σαββούρα- Athens Voice
Κάθαρση ή Εκκαθάριση; Διαλέξτε. Πάντως ο Μπόγρης, στην πρώτη του ουσιαστικά ταινία επαγγελματικών προσανατολισμών, σε αντίπλευση με το παρελθόν, δίνει ένα νέο όνομα/όραμα στον πολύ ανεξάρτητο ελληνικό κινηματογράφο. Γιώργος Ευθυμίου- Cine.gr
Το αυστηρά ιεραρχημένο σύμπαν της Κάθαρσης ορίζεται από έναν διαφανή κι αηθικό μικρόκοσμο όπου μαφιόζοι λογοδοτούν σε υπουργούς, εύκολα θηλυκά βιάζονται λες να γονατίσουν και μωρουδιακά καρότσια τσακίζονται στην παραζάλη μιας γερής χουφτιάς κοκαΐνης. Όλοι οι ήρωες γενιούνται και πεθαίνουν στο σηπτικό περιθώριο, η παρακμή του οποίου ενισχύεται με τα εμβόλιμα πλάνα της μίζερης πραγματικότητας του κέντρου. Η φωτογραφία μοιραία επιλέγει τα πράσινα για να αποτυπώσει το αρρωστημένο περιβάλλον ενώ στα κοντινά τις περισσότερες φορές αφήνεται στο αυλακωμένο πρόσωπο του Στεφανάκη. Θοδωρής Καραμανώλης- Cinemart.gr
Η ειρωνεία απέναντι στο ελληνικό σινεμά κάπου σταματά εδώ. Υπάρχει πλέον μία γενιά που έχει δει κινηματογράφο και θέλει να κάνει σινεμά και όχι να πάρει λεφτά από το υπουργείο, από το δημόσιο η θέσεις η ο,τι σκατά ξέραμε. Αυτός εδώ ο τύπος (υπάρχουν κι άλλοι τελευταίως, αλλά περιορίζομαι σε τούτον που είναι της παρούσης), ονόματι Φωκίων Μπόγρης, που έκανε την ταινία εκ των ενόντων, είναι φοβερός. Ξέρει σινεμά κάργα, έχει αίσθηση του σινεμά από κορυφή μέχρι νύχια, ξέρει αφήγηση, ρυθμό, δεν είναι μίζερος σε κανέναν τομέα, ξέρει από ηθοποιούς και μέσα σε όλα τα άλλα που διαθέτει είναι κι αυτό για το οποίο φωνάζω χρόνια, πως το σινεμά, για να ξαναγεννηθεί, θέλει δικά του πρόσωπα. Παναγιώτης Τιμογιαννάκης- Down Town
τα πτωματα αρχιζουν να πέφτουν σαν το χαλάζι Μαρίνα Τσικλητήρα- FAQ
πραγματεύεται την άλλη Αθήνα, της νύχτας, των ναρκωτικών, της διαφθοράς και της ασχήμιας, σαν ένα flip side της πολύβουης πόλης που γκρινιάζει και κορνάρει σε πλήρη αφασία. Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος- Lifo
ο Μπόγρης καδράρει καλύτερα, καθοδηγεί καλύτερα, σκηνοθετεί καλύτερα και μοντάρει καλύτερα από ποτέ, και δείχνει πιο ευανάγνωστα την ειλικρίνεια της ευαισθησίας και της αγωνίας του για τη ζωή στους δρόμους, σε μια πόλη που λιώνει απ’ τη βία και τη δυσωδία Ιωσήφ Πρωιμάκης- Movies For The Masses
Μινιμαλισμός, γρήγορο μοντάζ, αυστηρή φωτογραφία –με επικράτηση του μπλε.- ,αξιοπρόσεκτη σκηνοθεσία και καλές ερμηνείες.Ταινία σκληρή χωρίς όμως να της λείπει η αισιοδοξία. Ο Φωκίωνας Μπόγρης καταφέρνει να δώσει το στίγμα του. Newstrap.gr
διαβάστε περισσότερα στη σελίδα «κριτικές»
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s